Eindlijst Kluisteraar - 2013

Jeej Lijstjes. Dat is altijd voer voor discussie. Vanaf november begint het verheugen al. Waar zou OOR dit jaar mee komen? Zijn ze nu helemaal gek geworden?! Waarom die plaat zo laag, en die zo hoog!! En uiteraard ook onze eigen favorieten. Niet heel moeilijk dit jaar eigenlijk. Opvallend in onze eigen lijst? We konden de nieuwe Queens of the Stone Age en de nieuwe Arctic Monkeys niet echt hoog waarderen. Wel vette platen, maar wellicht niet waar we dit jaar naar op zoek waren. Wat zijn dan wel de platen van 2013 geworden? Het is....


 

1. Eefje de Visser - Het Is

Soms komt er een album voorbij dat veel voor je betekent, een plaat die nodig was in die periode, een plaat die je leven perfect samenvat. Dit jaar was dat Het is van Eefje de Visser. Eefje betoverde ons met haar stem en liet ons niet meer los. Indrukwekkende onvoorspelbare melodieën en teksten waar Spinvis jaloers op zou zijn.  Veel discussie was er eigenlijk niet voor nodig.

 

2. Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away

Het is een plaat waar je echt voor wilt gaan zitten, om helemaal niets te missen, de viool, het orgeltje en de bedeesde percussie. Cave ontfermt zich met zijn stem als een vader over de subtiele en minimale muzikale begeleiding. Verrassend namen ze met deze plaat afscheid van hun punkverleden en maakte een subtiele luisterplaat met obscene verhalen over liefde, dood en hoeren.

 

3. Laural Halo - Chance of Rain

Ditmaal laat Halo haar stem achterwege en neemt ze een afslag richting techno. Dat ze die bestemming nooit bereikt maakt niet uit. Het resulteert in een knap in elkaar gezet album. Een donkere rit tussen zware doffe dreunen, ritmische laagjes en onvoorspelbare synthesizers. Dat luistert misschien niet makkelijk weg, maar rauw, spannend en fascinerend is het wel. Steeds maar weer.

 

4. Moderat - II

Breekbare zang van apparat met de dikke beats van modeselektor zijn een goude combinatie. II is een heerlijke dance plaat met een technorandje. Totaal andere kant dan hun eerst plaat Moderat. Op Lowlands gaven ze ook een indrukwekkend show weg. Herlich!

 

 

5. Stuurbaard Bakkebaard - Boys do Cry

Eindhoven de gekste! Dit moet toch wel de meest onderschatte band zijn van Nederland. Is het Blues? Is het Rock? Het is in ieder geval een mengelmoes van wazige stromingen, geluiden, teksten waar geen touwen aan vast te knopen zijn en vooral vuigheid. Wordt je als luisteraar voor de gek gehouden door de muzikale grappen, of is dit gewoon echt heel erg goed? Ja.

 

6. Atoms for Peace - AMOK

Er is veel gezegd en geschreven over deze band. In een geweldig interview maakte Dave Clarke de grond gelijk met de ‘supergroep’. Maar toch heeft hij ongelijk. Geef het album de tijd en je zult het niet meer uit je systeem krijgen. Buitenaards goede productie ook.

 

 

7. Alela Diane - About Farwell

De nachtegaal uit Oregon bracht dit jaar haar vijfde studioalbum uit. Een album dat weer terugkeert naar To be Still waarin ze uitblinkt in klein zijn. Ogenschijnlijk simpele gitaarpartijen en haar stem helder en in het middelpunt, dat is de formule. Nu was er echter ruimte voor een piano en zelfs een electrische gitaar. Tijdens de zomerfeesten in Nijmegen pakte de zwangere Diane het publiek in.

 

8.  Mark Langegan & Duke Garwood - Black Pudding

Lanegan geeft Garwood op dit album alle ruimte om te schitteren. Garwood blinkt uit in fingerpicking en repeterende rifjes gelijk aan Nick Drake en Bert Jansch. Het muzikale - flamengo - intro en outro maken dan ook duidelijk dat het geen solovoorstelling is van Lanegan. Heel licht worden de mannen soms ondersteund door percussie en soms een subtiele fluit.

 

9. Recondite - Hinterland

Geïnspireerd door de omgeving waarin hij opgroeide, maakte Lorenz Brunner (aka Recondite) een album dat bol staat van de melancholische luistertechno. Duits als de pest, maar dat is hier bedoeld als compliment. Beklijft na een keer luisteren, maar alle subtiele veranderingen blijven het spannend houden.

 

10. Holden - The Inheritors

Het was het lange wachten waard. James Holden creëert een unieke ruimtelijke sfeer op The Inheritors. Een kunstwerk met een karrevracht aan lang uitgestrekte sferische synthesizer-composities van epische proporties.

 

 

 

11.  Wooden Shjips - Back to Land

Psychadelische rockers die nummer 6 alweer afleveren. Het hobby-gelegenheids-bandje maakt er weer een mooie lange trip van. Bam.

 

 

 

 

12. Four Tet - Beautiful Rewind

Four Tet is een geluidstovenaar. Alles wat hij het afgelopen decennium op muzikaal gebied heeft aangeraakt, veranderde in een pareltje. Sinds enkele jaren richt Four Tet zich steeds meer op de dansvloer. Wennen misschien voor fans van het eerste uur. Maar welke richting hij ook kiest, de muziek kan telkens maar in één woord worden beschreven: onweerstaanbaar.  

 

13. Mount Kimbie - Cold Spring Fault Less Youth

Het leek alsof er dit jaar over Cold Spring Fault Less Youth heen werd gekeken. Onbegrijpelijk eigenlijk, want dit tweede album van Mount Kimbie is echt steengoed. Dit talentvolle duo geeft je een coherent album met een typisch organische sound en ongekend subtiele ritmiek.

 

 

14. Growlers - Hung at Heart

Californische levensgenieters die aan komen zetten met een ongelooflijk coole mix van surfrock, bluesy pop en country, doorzeefd met een bak galm en psychedelische effecten. Hung at Heart is lekker lo-fi opgenomen en catchy as hell.

 

 

 

15.  Ty segall - Sleeper

Anders dan de harde meedogenloze fuzzrock die we van hem gewend zijn, kwam hij met een zacht en rustig album. Waar hij normaal excelleert in garagerock platen, doet hij dat nu in eenvoud. Soort Bob-Dylan-David-Bowie-Achtige-plaat met een vleugje jonge Oasis, maar vooral heel erg Ty Segall.

 

16.  Huerco S. - Colonnial Patterns

Colonnial Patterns voelt bijna alarmerend. Geluidscollages voornamelijk stuwend op langzaam duwende beats en ongemakkelijke effecten in de lijn van Oneohtrix Point Never. Een wereld waar je niet in wil blijven hangen, maar stiekem enorm verleidelijk is.

 

 

17.  Agnes Obel - Aventine

De Deense Obel kan na haar debuut nog steeds betoveren, meer ruimte voor de muziek, minder ruimte voor haar stem. Mysterieuze plaat die naast veel schoons ook iets onheilspellends heeft.

 

 

 

 

  Eindlijst op Spotify!

 

 

 
Add a comment

Eindlijst Oor 2013

Het einde van het jaar is weer in zicht, en dan krijgen we natuurlijk de lijstjes! Plaat nummer 1 is Nick Cave and the Bad Seeds met de meesterlijk plaat Push the Sky Away! Ze waren het hoogtepunt van Lowlands en staan de krasse knarren ook nog aan top bij OOR! Voor het eerst in jaren kunnen we ons vinden in het verdict van muziekrecenserend Nederland. Zelf hadden we Arcade Fire verwacht. Opvallende noteringen? Dan gaan we toch voor Kanye op vier, matige plaat... Wellicht zou Kanye het zelf vreemd vinden dat hij zo laag staat. Missen we dan nog een plaat? Duidelijke Eefje de Visser, die prijkt pas op nummer 29!!! Heerlijk die lijstjes, en vooral de discussies!   

 

Add a comment
Read more...

Big Easy Express

Folk helden Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Old Crow Medicine Show uit Tennessee en de Britse Mumford & Sons stappen in het voorjaar van 2011 in San Francisco, Californië aan boord van een historische trein voor een reis van San Francisco naar New Orleans, de ‘Big Easy’. Overdag tuffen ze door de afgelegen gebieden van de zuidelijke staten, ’s avonds spatten hun folky klanken van het podium. Regisseur Emmett Malloy combineert impressies van de treinreis - roken op de gang, zingen tot in de kleine uurtjes - met opnames van de concerten. Er wordt niet gefilosofeerd over grotere gedachtes achter de tournee; die is niet groter of kleiner dan de droom van elke muzikant om met de gitaar in de hand in een lege wagon van zo’n oude trein te springen. Deze spelers maken de reis van hun leven en dat plezier straalt er vanaf. Hier te zien op uitzendinggemist!

Add a comment
Read more...