The Little Flames

Deze Rewind gaat over een band die eigenlijk nooit het daglicht heeft  gezien. Geen officiële albums, geen concertreeks, geen signeersessie, geen hordes fans, maar wel een underground heldenstatus. De potentie die de band had is helaas nooit benut door onenigheid en ruzie. Het was de band The Little Flames.

 

The Little Flames is eigenlijk de voorloper van The Rascals, de laatste band van Miles Kane. Hij is nu soloartiest en werkte daarvoor samen met Alex Turner aan het project The Last Shadow Puppets. The Little Flames had dezelfde formatie als The Rascals, alleen dan met de zangeres Eva Petersen als belangrijk middelpunt van deze band. In de eerste dagen van de band – die door een producer bij elkaar gebracht werden - ging het wel lekker, ze stonden in het voorprogramma van the Arctic Monkeys en Alex Turner coverde zelfs een nummer van The Little Flames (Put Your Dukes Up John), als eerbetoon en loftuiting aan de band. In die periode was tevens de basis gelegd voor de vruchtbare samenwerking tussen Kane en Turner die tot op de dag van vandaag duurt.

 

Na het opnemen van het album The Day is not Today - dat nooit officieel is uitgebracht is, alleen enkele exemplaren voor demodistributie - stortte de band in elkaar. Het boterde niet tussen de bandleden. Wellicht wilde Kane op de voorgrond acteren in plaats van zijn rol als leadgitarist en tweede stem. Kane speelde fantastisch en was ook het creatieve brein van de band, maar wat altijd op je netvlies bleef staan en in je trommelvlies bleef rondzingen was het toonbeeld van esthetiek; Eva. Helaas zijn ze door de scheiding nooit overgegaan tot een echte release, maar het album zwerft gelukkig wel rond in de krochten van het internet. Zoek en gij zult vinden!

 

 

De sound van de band kan het beste omschreven worden als onvervalste ’60 rock. Soms psychedelisch,  altijd hard en altijd geweldig! Scheurende gitaren met wazige effecten, lekkere dwingende drums en de schitterende melancholische stem van Eva. Ze slaagden er op die manier in om een zeer donkere sfeer neer te zetten. In alle nummers kun je al horen dat lead gitarist Miles Kane erg veel klasse heeft. Het openingsnummer van de plaat is Isobella. Het begint met een soort wazige klokken die door elkaar heen dreunen om ineens opgeslokt te worden door een snijdende gitaar. Na dit verwarrende maar pakkende intro begint de typische sound van The Little Flames. Het lijkt alsof het uit de psychedelische periode van de jaren zestig gerukt is, maar heeft wel net een hardere sound.

 

 

De schitterende nummers Seven Days en October Skies hebben ook die bewuste sound, maar nergens lijkt het 'gemaakt'. Het schitterende samenspel van de gitaar van Miles en de stem van Eva is een dat het hele album bij blijft doordreunen. Het is een sprookjeshuwelijk dat toch kapot moest.  

 

 

 

 

Het zal altijd blijven gissen hoe het de band zou zijn vergaan. Het was in potentie de Jefferson Airplane anno nu. Ik denk dat het een band was geworden van epische proporties. Wanneer ik luister naar Miles Kane en The Rascals krijg ik  toch altijd een soort gevoel van onbehagen. Ondanks de muzikale genialiteit van Kane, mis ik toch de verraderlijke mooie stem van Eva en het licht psychedelische dat de band had. Het was een prettig alternatief geluid binnen de ontploffing van de Brittpop na de komst van Franz Ferdinand. Bandje naar bandje kwam op en kon niet genoeg gehyped worden. Psychadelische britpop is daarom misschien de juiste benaming. Het gaat Kane nu voor de wind, nu hij helemaal solo is kan hij eindelijk doen wat hij zelf wilt. Animo is er genoeg, want de tent stond vol op Lowlands. Petersen opereert nu in de marge en heeft een soort jaren vijftig album opgenomen, nog steeds een mooie stem, maar ik mis de scheurende gitaar van Kane. Het lot van de band is jammer, maar maakt het ook wel mooi en omgeven van mysterie. Net als met Adam en Eva is er ons weer een paradijs door de neus geboord en wederom is er een Eva bij betrokken. Just saying.    

 

 

Add a comment

Cuby & The Blizzards

Harry Muskee, Eelco Gelling en Cuby and the Blizzards zijn voor mij de belangrijkste nederlanders geweest voor mijn muzikale ontwikkeling, mijn liefde voor de blues en staan ze symbool voor de liefde voor mijn vader.

 

Ik was een jaar of veertien, mijn vader draaide veel Led Zeppelin, The Doors, Deep Purple, Pink Floyd en The Rolling Stones. Het waren schitterende momenten waar hij even zijn rustige karakter verloor en de muziek keihard door de woonkamer schalde. Ondertussen had ik mijn eigen smaak ontwikkeld en luisterde ik vooral Nirvana. Toch, wanneer mijn vader de golden oldies opzette had ik altijd meer vertrouwen in zijn smaak dan de mijne. Mijn vader kwam uit de sixties dus hij wist wat goed was.

 

De top2000 stond ieder jaar hard aan bij ons thuis. Mijn vader ruimde zoals ieder jaar de schuur op en overal in huis klonk de top2000 door de radio. En toen rond een uur of 9 ’s avonds op 31 december 1999 klonk window of my eye. Mijn vader zei dat dit het nummer was waar hij voor het eerst op schuifelde met mijn moeder. Ondanks dat je als puber niet moet denken aan je ouders als geliefden, heeft het me tot op de dag van vandaag bezig gehouden. Naast dat het een fantastisch nummer is heeft het altijd die extra betekenis voor me gehad. In de jaren die volgden ben ik steeds meer naar Cuby gaan luisteren. Niet alleen als schitterende muziek, maar ook als het begin van mijn ouders als koppel en uiteindelijk het bestaan van mij. 

 

 

Uiteindelijk had ik het ouderlijke huis verlaten en me gevestigd in Nijmegen. Cuby and the Blizzards speelde in Doornroosje, ik mijn vader bellen en zo geschiedde. We hebben ze twee keer samen gezien. Het laatste concert waar we kaarten voor hadden werd helaas afgelast door de ziekte van Muskee. Voor mijn vaders 60ste heb ik hem toen maar een bezoek aan het Cuby and the Blizzards museum cadeau gedaan. Acht dagen later overleed Muskee. Ik hoorde het in Voetbal International uit de mond van Johan Derksen, vriend van Muskee en oud manager. Ik geloofde het niet. Het eerst dat ik deed was de tv uit, Cuby aan, whisky open en mijn vader bellen. Het deed pijn. Ik kan het niet omschrijven, maar ik vond het ronduit klote, het voelde alsof ik een dierbare vriend verloor.

 

Deze rubriek is echter bedoeld om de artiest weer in het zonnetje te zetten. Naast mijn nostalgische gevoelens moet het juist gaan over het oeuvre. Ik kies ervoor om één nummer uit te lichten. Het mooiste nummer van Cuby en misschien ook wel toepasselijk in dit kader is Crying Tears. Het nummer gaat over een verloren liefde. Persoonlijk vind ik dit het mooiste nummer van Cuby. Meer gevoel kun je namelijk niet leggen in een nummer. Het gitaarspel van Eelco Geeling spreekt vanaf de eerste noot al zoveel pijn en liefde uit dat ik er kippenvel van krijg. De emotie die hij kan bereiken met zijn spel is weinigen gegeven. De stem van Muskee die met zijn ‘Please!’ recht door mijn ziel snijdt, doet me iedere keer rillen. Ik ben niet heel emotioneel, maar bij dit nummer kan ik oprecht huilen. De schoonheid, de lagen, fantastisch. Alles wat ik er over schrijf doet het nummer tekort, dus luister maar.  

 

 

Nederland verloor zijn bluesheld, en ik verloor een stukje jeugd. Ik word ouder en het luisteren naar Cuby is niet nostalgisch meer. Het leven is eindig, dat werd me duidelijk. I am Crying tears for Muskee. 

 

Add a comment

John frusciante

 

Deze Rewind gaat over één van mijn grootste muzikale helden, John Frusciante, de voormalig gitarist van The Red Hot Chili Peppers. Voor mij is hij één van de  beste gitaristen sinds Hendrix, misschien wel  de beste. Vooral zijn solowerk is adembenemend goed.

 

Frusciante kon als twaalf jarig mannetje al alles van Hendrix naspelen. Hij is muziek, hij leeft muziek en bespeelt de gitaar als of het net zo makkelijk is als ademhalen. Vanaf zijn zestiende was Frusciante al fan van de Peppers, nadat hij ze een keer live had zien spelen. Niet veel later overleed de gitarist Hillel Slovak en vroeg de bassist Flea hem of hij auditie wilde doen voor de RHCP en zo geschiedde. Al op 18 jarige speelde hij bij de band die wereldfaam zou bereiken. Waar het in eerste instantie natuurlijk fantastisch was om als fan bij je favoriete band te spelen had de beroemdheid ook een negatieve kant. Hij kon niet tegen de druk en de tol die het eiste van zijn privéleven. Drugs was zijn antwoord. Hierin kon hij zich nog verliezen, omdat zijn grootste passie – gitaar spelen – niet meer het geluk bracht dat hij wel had als onbekende muzikant.

 

 

Het ging heel slecht met hem, uiteindelijk stapte hij in 1992 uit de band en trok zich terug in zijn huis met zijn vriendin. De enige waar hij nog contact mee had was Flea en hij maakte wat soloalbums om zijn drugsgebruik te financieren. De Nederlander Bram van Splunteren maakte voor de VPRO ooit een documentaire over de Peppers en had zodoende nog contact met Frusciante, hij zocht hem op in zijn slechtste tijd en documenteerde dit ook. Het zijn prachtige, maar ook pijnlijke beelden. Gelukkig weten we dat het goed gegaan is met hem, dus met een finalistische blik is het wel goed te bekijken. Wanneer ik de beelden nu zie grijpt het me echter nog steeds. Genialiteit en destructie zitten dicht bij elkaar in die jaren. Het ergste is nog dat hij zijn ‘nieuwe’ nummer in de documentaire laat horen. Zijn gitaar is vals en zijn stem kapot. God is niet meer. Klik hier voor die docu.

 

Uiteindelijk is hij afgekickt en hij kwam toch terug bij de RHCP. De periode bij de Peppers vind ik minder interessant. De grootste nummers van de Peppers komen wel uit de koker van Frusciante , maar ik wil  in deze Rewind vooral zijn solowerk belichten. Hij heeft vanaf 1994 tien reguliere albums uitgebracht, en vier EP’s op eigen titel en nog een twee albums opgenomen met Ataxia. In 2004 bracht hij maar liefst vijf albums tegelijk uit. Helaas zijn niet alle albums zijn even goed. Het album Smile from the streets you hold (1997) bracht hij alleen maar uit om aan geld te komen voor zijn drugs. Het is echt een ontzettend belabberd album waarin een wanhopige junk zijn gitaar en talent verkracht. Desondanks staan er wel enkele pareltjes op, maar het is niet voor neits geweest dat dit album uit de handel genomen is door Frusciante zelf. In dat jaar was ook het dieptepunt voor John bereikt, omdat zijn levenswijze hem bijna fataal was geworden na een overdosis.

 

Echter was dat jaar ook het jaar van zijn redding. Doordat hij bijna naar gene zijde was vertrokken besloot hij dat het tijd was voor een radicale verandering en ging in rehab. Daarna ging het weer beter met de gitaarheld. Hij kwam weer terug bij de Peppers in 1998 en nam in 2001 zijn derde album To Record Only Water for Ten Days op. Op dit album hoor je voor het eerst de kwaliteit die Frusciante had als eenling, met als hoogtepunt Goinig Indside. Het nummer heeft een heerlijke repeterende rif die al snel door een gitaar met zware distortion wordt doorklieft. Het lijkt alsof de gitaar iets wilt schreeuwen naar de luisteraar. John bezit de gave om zoveel gevoel in zijn spel te leggen dat instrumenten ook echt zijn emoties vertolken. Hij heeft ook ooit gezegd dat je het verschil kunt horen wanneer hij een snaar met zijn middelvinger speelt, dat is voor hem muziek, het omzetten van gevoel in geluid. Ondertussen dendert de rif door en dan komt de stem van Frusicante. Van die stem kan ik ook geen genoeg krijgen, sommigen vinden dat hij totaal niet kan zingen, maar mij raakt hij; het net niet perfecte, de kraak in zijn stem, de doorleefdheid.

 

 

 

 

 

Hoewel de namen van de albums anders doen vermoeden (The Will to Death, Inside of Emptiness, Shadows Colide With People en A Sphere in The Hearth of Silence) gaat het in 2004 steeds beter met John. De albums maken onderdeel uit van The Record Collection, Frusciante wilde zes verschillende albums uitbrengen in zes maanden. Het zesde album Curtains was net te laat en verscheen in 2005, maar wel in die bewuste zes maanden opgenomen. Ieder album heeft een geheel andere stijl en ze zijn deels geschreven met Omar Rodriguez (The Mars Volta) en de huidige gitarist van The Red Hot Chili Peppers, Josh Klinghoffer. Curtains is bijvoorbeeld een zeer klassiek album en A Sphere in the Hearth of Silence is erg elektronisch.Ondanks de diversiteit in genre, zijn het stuk voor stuk geniale albums, waar uiteraard de gitaar het middelpunt vormt. Het gaat een beetje ver om alle albums hier te behandelen, maar toch wil ik een paar van mijn favoriete nummers ten gehore brengen. Met speciale aandacht voor het nummer The Afterglow. Bij dit nummer raak ik echt in een diepe trance.  Het rifje in combinatie met de funky baslijn en het ritme dendert als een trein. Frusciante is waarschijnlijk ook in hogere sferen want zijn wazig vervormde stem galmt heerlijk door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Naast zijn solowerk heeft hij na de release van Stadium Arcadium van de Peppers enorme successen, toch deerde hem dat niet, want in 2009 maakt Frusciante bekend dat hij al een jaar eerder uit de Peppers gestapt is. De rede is dat hij zich op artistiek niveau niet meer kan uitleven bij de Peppers. Hij zit daar in een keurslijf dat vooral als doel heeft de fans tevreden te stellen en niet zozeer  zijn eigen behoefte om kunst te maken bevredigt. Hij wilde zich op zijn solocarrière richten en stelde zijn vriend Klinghoffer voor als  opvolger. Helaas is Frusciante niet zo productief als in 2004 want er is sindsdien nog maar één album verschenen, The Empyrean. Hierop bewijst Frusciante nogmaals dat hij een geniaal gitarist is. Vooral met het volledig instrumentale Before the Beginning.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Wat we nog mogen verwachten van Frusciante weet ik niet. Uiteraard hoop ik op veel epische albums met uren gitaargenot, maar John vindt het wel goed zo volgens mij. Hij heeft in ieder geval genoeg verdiend om de rest van zijn leven riant te leven. Hij wil geen interviews meer geven en ook optredens zijn al lang geleden. Hij lijkt bijna alsof hij van de aardbodem verdwenen is. De happyview die hem wel hebben zien spelen benijd ik. We zullen het zien de komende jaren, ik kijk er weer naar uit, naar dat volgende pareltje van mijn Jimi Hendrix.

 

 

Add a comment