Ty Segall Band - Slaughterhouse

Details
Geschreven door Laurens Willems

Alhoewel ik geen groot garage-rockfan ben, kan ik in sommige periodes de verleiding niet weerstaan om me over te geven aan de rauwheid van The Sonics, MC5, Lyres of latere helden als Jay Reatard en The 5.6.7.8’s. En het weerstaan van die garagerock-verleiding zal alleen maar moeilijker worden nu de Ty Segall Band Slaughterhouse heeft uitgebracht.

 

 

Bio

In amper 4 jaar tijd bouwde Ty Segall aan een ongelooflijke discografie. Op zijn platen wordt rauwe garagerock gemengd met poppy melodieën, met heerlijke singles als Here We Go, Sweets en Standing at the Station tot gevolg. Onder de naam Ty Segall Band wil hij samen met zijn maatjes Charlie Moothart, Emily Rose Epstein en Mikal Cronin (die recentelijk trouwens een goede plaat uitbracht) nog harder klinken. Om dat kracht bij te zetten wordt deze debuutplaat Slaughterhouse genoemd.

 


Verdieping

Om met de deur in huis te vallen: Ty Segall is in zijn missie geslaagd. Slaughterhouse is veel genadelozer en agressiever dan Segall solo. Het album klinkt alsof het opgenomen is in een aftandse studio en bij tijd en wijle denk je dat Segall zijn zangpartijen heeft opgenomen terwijl hij tegelijkertijd gemarteld wordt. Slaughterhouse is lekker intens.

Maar hoe hard en zwaar de Ty Segall Band soms ook klinkt; in de meeste nummers zit ook een zekere luchtigheid. Heerlijke gitaarriffjes en fijne (tweestemmige) zangmelodieën zorgen daar bijvoorbeeld voor. En dat maakt dat Slaughterhouse ook catchy klinkt. Deze mix tussen blindelings ramwerk en aanstekelijkheid zorgt ervoor dat dit album niet verdrinkt in chaos. Absolute favoriet op dit album is Tell Me What’s Inside Your Heart, een geweldig rocknummer dat als een goederentrein door je hoofd dendert en zo’n aanstekelijke gitaarriff en idioot lekkere zanglijn kent. Maar ook I Bought My Eyes, Muscle Man en Oh Mary zorgen voor een berg catchy herrie. Toppunt is misschien wel The Tongue, dat wordt overheerst door krankzinnigheid maar net genoeg rustmomenten kent om het te kunnen verwerken, en daarom best wel onweerstaanbaar.

Laten we niet al te moeilijk doen. Dit is misschien geen album waar over twintig jaar nog volop over gesproken wordt, maar dat deert niet. Deze band gaat er 100% voor, en het plezier en de passie hoor je terug op dit album. De Ty Segall Band is niet geïnteresseerd in het ‘uitvinden’ van nieuwe muziek. Rauwheid en aanstekelijkheid zijn de kenmerken van Slaughterhouse en dat levert een rits verdomd lekkere garage-rocknummers op.

Kortom, een…