The Lemonheads – Hotel Sessions

Details

Het ‘Enfant Terrible’ van de Indie-pop laat weer eens wat van zich horen. Evan Dando, de frontman van The Lemonheads, wilde in de jaren negentig ten tijde van de ‘It’s A Shame About Ray’ tour in 1992/1993 een album opnemen voor $53 ($50 voor de cassette-recorder en $3 voor een bandje). Twintig jaar later is dat album dus nu een feit.



Bio


Evan Dando heeft een roerige historie, zowel binnen als buiten de muziekwereld. Hij begon in 1986 samen met schoolvriend Ben Deily de band The Lemonheads. Samen schreven zij de nummers voor een aantal albums tot Dando in 1989 de band verliet. Doordat de band net na die periode begon door te breken werd Dando teruggehaald om mee te gaan op tour. Tijdens deze tour begon Evan avond na avond door de nummers van Deily de riff van Sweet Child O’ Mine te spelen. De relatie was kapot en Ben Deily verliet The Lemonheads. In de opvolgende periode bracht de band een aantal goed ontvangen albums uit zoals ‘It’s A Shame About Ray’ (Dando speelt op dit moment tijdens zijn tour het album integraal) en ‘Come On Feel…’. In 1997 speelt de band zijn laatste optreden en Dando verdwijnt voor langere tijd uit de spotlight (vermoedelijk te wijten aan zijn verslaving aan crack). In 2000 duikt hij plotseling weer op. Hij speelt een aantal optredens en duikt ook bij andere artiesten tijdens optredens op. Dit resulteert in een tweetal solo-platen met Baby I’m Bored (2003) als hoogtepunt. In 2005 brengt Dando opnieuw The Lemonheads bij elkaar, zonder daarbij ook maar iemand uit de orginele bezetting te laten meespelen.

 

Verdieping


Hotel Sessions is dus een album dat op tour in hotelkamers met een taperecorder werd opgenomen. Dit zorgt voor een kaal en rommelig geluid waarbij Evan op gitaar te horen is. Juist dit rommelige element zorgt voor de charme en kracht van het album. Evan Dando zat gedurende deze periode op zijn absolute artistieke hoogtepunt en zal later ook op weinig momenten dit niveau kunnen halen. Het uitbrengen van deze opnames is een goede zet. Het grootste deel van de nummers op Hotel Sessions is terug te vinden op het best scorende album Come On Feel The Lemonheads (Weliswaar in een compleet andere versie). Ook al duurt het album maar 36 minuten, het zijn absoluut 36 magische minuten.

 

 

Het album opent met het nummer Big Gay Heart wat Dando introduceert als een nummer dat niet direct representatief is voor de rest van de tracks op het album. Wel voor dit album. Het is een mooi akoestisch liedje geworden wat in deze uitvoering volledig tot zijn recht komt. Dit is het geval bij een heel aantal van de tracks op Hotel Sessions. De simpele, kale uitvoeringen werken veelal beter dan de eerder uitgebrachte varianten op het rockende Come On Feel… Hoogtepunten zijn Down About It (Dando introduceert het op dat moment nog als Her Guitar), Being Around (In een meer laid-back versie dan op het originele album) en beide delen van You Can’t Take It With You. Evan Dando laat op dit album veel ‘lieve’ liedjes horen die veel beter overkomen dan op het originele album. Op het moment van opname waren nog niet alle tracks afgeschreven en dat is ook af en toe te horen. Dit wordt echter nergens irritant. Wie ooit een optreden van Dando heeft mogen bezoeken weet dat dit ook zeer kenmerkend is voor zijn speelstijl. Rommelig, geen enkele avond hetzelfde en een zanger met om het zwak uit te drukken, nogal wat ‘moodswings’. Verder is niet alles goud wat Dando opnam voor deze sessions. Het nummer Style (ook al op het Come On Feel een van de mindere nummers) past niet binnen het geheel en had, wat mij betreft, het album niet hoeven halen. Wat voor sommige luisteraars als storend ervaren kan worden is dat Dando sommige gitaarstukken humt en niet speelt. Mij persoonlijk stoort het niet, het past in de gehele sfeer van de opnames. 

 


Evan Dando is op dit album te horen op absoluut topniveau. Hij schreef geweldige, ontroerende liedjes in deze periode van zijn leven en het is geweldig dat deze, twintig jaar na dato, toch nog op plaat zijn gezet in de uitvoeringen die ze verdienen. Het geluid van The Lemonheads is normaal gesproken een stuk rockender maar juist in dit type song schittert Dando als zanger en bovenal, als songwriter. Omdat dit album laat in 2011 uitkwam is het niet terug te vinden in de talloze jaarlijstjes, maar ik weet zeker dat, wanneer men deze opnames wat gunstiger gereleased had, het zeer hoog in deze opsommingen had kunnen schitteren. Het enige wat mij na het beluisteren van dit album somber stemt, is dat we maar zo minimaal van Dando en The Lemonheads hebben kunnen genieten op dit niveau, en mijn vermoedens zijn dat ze dit nooit meer zullen halen. Koester daarom deze 36 minuten en blijf genieten! Kortom, een…