Julia Holter - Ekstasis

Details
Geschreven door Joep Willemsen

Binnen een jaar levert Julia Holter twee albums af. De productieve Amerikaanse maakt  lekkere vage elektronische muziek die niet omslaat naar pretentieuze bliepjes. Heerlijk om jezelf in te verliezen, bij voorkeur met koptelefoon. 

 


Bio

De uit Los Angels afkomstige zangeres heeft met Ekstasis al haar tweede album uitgebracht. Haar debuut Tragedy kwam in het najaar 2011 uit, een half jaar later heeft ze haar opvolger dus al klaarstaan. Haar debuut was ook al een zeer gave plaat, maar was ook erg vaag. Een abstracte plaat die moeilijk te pakken was. Haar opvolger zit misschien wat beter in elkaar. Holter is erg lastig te vangen in een genre. Het is daarmee echt een artiest die knap haar eigen sound creëert. Ik waag mij hierbij dan ook niet aan het hokjesplaatsen.

 

Verdieping

Het openingsnummer Marienblad verraadt al waar het album heengaat. Na een bijna drie minuten durend vocalenspel, wordt het nummer ingenieus uitgebouwd, om met doffe pauken de extase in te luiden die verzorgd wordt door een orgel en harp. Als luisteraar vraag je je af waar het heen gaat, en of het niveau vastgehouden kan worden. Het is een vraag die positief beantwoord kan worden. Op Ekstasis bouwt Holter de spanning goed op en weet ze je constant te verrassen en te boeien. Je bent benieuwd waar de klanken je heen gaan leiden en wat de gedachten is geweest achter de plaat. De nummers zijn stuk voor stuk gelaagd, en met schitterend uitgewerkte arrangementen heerlijke opgebouwd.

Daarnaast heeft ze een zeer betoverende en sterke stem. Ondanks dat de genres totaal niet met elkaar overeenkomen, deed het me denken aan de kwaliteit van Agnes Obel. Ekstasis is in ieder geval een luisterbeleving die je niet vaak meemaakt. Dromerige vocalen leiden je door het hele album, het zijn niet echt hele zinnen maar meer flarden die als extra instrument fungeren, waardoor het meer een verlengde wordt van haar synthesizer, strijk- en blaasinstrumenten. Ondanks dat het een hele vage plaat is, slaat het nergens door naar moeilijk doen om het moeilijk doen. In The Same Room en This is Ekstasis zijn mijn favorieten van het album. Vooral de laatste is een knap staaltje knip en plakwerk geweest door het dubbelen, vervormen en echoën van haar stem. 

 

 

 

Ekstasis is een heerlijk interessante plaat. Het album heeft alles, lekkere beats, gelikte synths en alles vloeit natuurlijk in elkaar over, inclusief de vocalen. Hierdoor wordt er in de nummers echt een knappe ambient sfeer neergezet. Kortom, een…