Willy DeVille

Details
In augustus 2009 bereikte mij het nieuws dat Willy DeVille, of William Borsey, was overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Een alom gerespecteerd muzikant en tekstschrijver was niet meer. Ik herinner me dat het eerste wat ik deed nadat ik het nieuws hoorde: mijn vader smsen. Willy DeVille was namelijk een van de meest bepalende artiesten tijdens mijn (p)opvoeding.



Mijn vader had een aantal artiesten in zijn collectie waar hij alles van verzamelde en grijsdraaide. Mink/Willy DeVille was daar een van. Van Coup de Grâce tot Where Angels Fear To Tread naar Backstreets of Desire, mijn vader had ze. Ik weet nog dat toen ik jong was (een jaar of zeven) die vreemde man met dat snorretje op die hoezen maar wat raar vond. 

Ook de liedjes begreep ik niet helemaal. Ten tijde van het uitkomen van Willy’s plaat Loup Garou (1995) was deze niet uit onze cd-speler te krijgen. Met name het nummer You’ll Never Know met Brenda Lee (een country/rockabilly zangeres uit Amerika) was favoriet. Zowel de stem van Willy en Brenda was op leeftijd en dit hoorde je. (Willy was op dat moment vijfenveertig maar door zijn meerdere verslavingen aan onder andere heroïne zag en klonk hij niet bepaald als vijfenveertig.) Hierdoor zorgde dit album voor behoorlijke discussies aan de keukentafel bij ons thuis. Mijn ouders vonden het beiden prachtig en wilden mij hier graag van overtuigen, en ik begreep niet waarom dit geleuter mijn cd (van waarschijnlijk iets als 2 Unlimited) uit de cd-speler verdrong. De uitspraak ‘Ik begrijp niet wat je hieraan vindt’ (van beide kanten) was er een die bijna dagelijks voorkwam. 




Mijn vader is in de daaropvolgende jaren Willy trouw blijven volgen. Met name zijn albums Horse of a Different Colour gooide hoge ogen in popmuziekland. Willy liet steeds meer de roots-kant toe binnen zijn muziek en dit bleek een gouden greep te zijn. Met een aantal optredens onder andere in Paradiso en Luxor Rotterdam hield Willy de lage landen in zijn greep.

Ondertussen had mijn muziekkeuze een behoorlijke smaakontwikkeling doorgemaakt. Van top 40 muziek toen ik een jaar of tien, twaalf was tot punk, ska en hardrock toen ik vijftien, zestien was. Na de punk en rock stelde ik me steeds meer open voor singer/songwriters en folkmuziek. Het was niet meer nodig om af te zetten tegen het ouderlijk gezag, en ik kwam erachter dat het niet nodig was om je te schamen wanneer je dezelfde muziek als je ouders kon waarderen.
Bij toeval kwam ik toch weer in aanraking met Willy. Ik kocht een Crossing-Border verzamelaar van 2 Meter Sessies. Buiten Arid, Tom Barman en Calexico toonde het hoesje een verrassend bekende naam: Willy DeVille. Het betrof het nummer Across The Borderlinevan zijn laatste plaat. Na het luisteren van dat is het alleen maar mogelijk om toe te geven dat we met een bijzonder artiest te maken hebben. Op dat moment viel bij mij het kwartje en leerde ik een groot artiest waarderen. 

 




Er volgden nog een aantal concerten die mijn vader bezocht in Nederland. Na elk optreden bracht hij op zeer enthousiaste wijze verslag uit van hetgeen dat hij had meegemaakt. De ene keer zag Willy eruit als een soort levend lijk, de andere keer was hij in geweldige doen met grapjes en prachtige optredens. Na het laatste optreden in Nederland in juli 2008 spraken mijn vader en ik af dat we hem, de volgende keer dat Willy in Nederland was echt samen moesten gaan zien. Het heeft niet zo mogen zijn. 

Willy DeVille is nooit een mega-selling artiest geworden en misschien is dat ook maar goed ook. Buiten de bescheiden hit Demasiado Corazon en Spanish Stroll is hij verder niet of nauwelijks op de radio te horen. Hierdoor heeft hij zich niet laten beïnvloeden en is hij echte, gevoelsmuziek blijven maken. Van belang is wel dat Willy en zijn werk niet vergeten wordt. Ga dus op zoek bij je lokale platenzaak en stap in bij Horse of a Different Colour (met daarop Across The Borderline) en je zult er geen spijt van krijgen…


Tot slot een advies: trap niet in dezelfde valkuil als ik. Stel je open voor de muziek van je ouders. Ondanks dat het niet ‘cool’ is. Op deze manier loop je niet het risico een aantal muzikale pareltjes te missen zoals ik.



Met dank aan onze gastcolumnist: Kevin Huisman!